De Nationale Opera presenteert

Roméo et Juliette Charles Gounod (1818-1893)

Deze voorstelling was te zien in seizoen 2010 / 2011

Roméo et Juliette

Charles Gounod
Opéra en cinq actes
Libretto van Jules Barbier en Michel Carré, naar William Shakespeare
Wereldpremière 27 april 1867, Théâtre Lyrique, Parijs

 

Deze productie

Nieuwe productie
Première 7 oktober 2010

Over de opera

Charles Gounod was al jong gefascineerd door Shakespeares gelijknamige toneelstuk en deed verschillende pogingen dit beroemdste liefdespaar uit de wereldliteratuur muzikaal te benaderen. In de uiteindelijke compositie betoont hij zich enerzijds getrouwer aan het origineel dan de auteurs van talrijke andere bewerkingen; anderzijds heeft hij er ook volkomen nieuwe elementen aan toegevoegd, zoals het huwelijk van Juliette met Paris en de tot een duet uitgewerkte scène van de ontwakende Juliette met de stervende Roméo. Verrassend genoeg ziet Gounod af van de juist voor de Franse opera zo karakteristieke grote tableaus en zoemt hij geheel in op het persoonlijke conflict. Zijn werk is hierdoor meer een psychologisch drama dan een historische schildering. Een balkonscène mocht natuurlijk niet ontbreken, en het liefdesmotief dat hierin opduikt, fungeert gedurende de hele opera als een muzikaal verbindend element.

Het verhaal

Proloog
Het koor kondigt de tragedie aan van de twee jonge geliefden Juliette en Roméo, afkomstig uit de strijdende Veronese families Capulet en Montaigu.

I
Tijdens een gemaskerd bal bij de Capulets bewonderen allen de schoonheid van Capulets dochter Juliette. Als ongenode gasten zijn Roméo Montaigu, zijn vriend Mercutio en zijn neef Benvolio aanwezig. Roméo heeft een onheilspellende droom gehad, maar Mercutio lacht hem uit: de fee Mab heeft hem in zijn slaap bezocht. Dan ziet Roméo Juliette en is op slag verliefd. Juliette wordt door haar familie gekoppeld aan graaf Paris, maar is niet in hem geïnteresseerd. Ook zij raakt meteen verliefd zodra ze Roméo ziet. Juliettes neef Tybalt herkent hem en wil hem te lijf gaan, maar Capulet houdt hem tegen.

II
Roméo brengt Juliette een liefdevolle serenade. Juliette verschijnt op haar balkon en verklaart dat ze zijn gevoelens beantwoordt. Hun dialoog wordt onderbroken door Grégorio en andere mannen uit het huis van Capulet de tuin doorzoeken naar een page van Montaigu. Even later roept de voedster Gertrude Juliette naar binnen. 

III
Frère Laurent krijgt in zijn cel bezoek van Roméo, die hem vertelt over zijn gevoelens voor Juliette. Deze voegt zich bij hen en de twee laten zich door de geestelijke in de echt verbinden. Gertrude houdt buiten de wacht.
Stéphano, Romeo's page, lokt de bedienden uit Capulets huis naar buiten met een provocerend lied. Een en ander leidt tot een duel tussen Tybalt en Mercutio; wanneer Mercutio door Tybalt dodelijk wordt verwond, doodt Roméo deze uit wraak. Voor straf wordt hij verbannen uit Verona.

IV
Roméo en Juliette nemen bedroefd afscheid van elkaar. Nauwelijks is Roméo vertrokken of Capulet komt haar, vergezeld door Frère Laurent, vertellen dat ze de volgende dag met Paris moet trouwen. Zij wil liever sterven! Laurent geeft haar een medicijn waardoor ze gedurende een dag dood zal lijken. Dat geeft Juliette de gelegenheid om met Roméo te ontsnappen. Ten overstaan van de bruidegom en de gasten zakt Juliette in elkaar en valt voor dood neer.

V
De page die Frère Laurent naar Roméo heeft gestuurd om deze in te lichten over het plan is aangevallen door de Capulets. Hij heeft de brief van Laurent niet kunnen afgeven. Intussen treft Roméo in de familietombe van Capulet de schijndode Juliette aan. Hij denkt dat ze echt gestorven is en neemt een dodelijke drank in. Als Juliette ontwaakt, prijst het liefdespaar zich gelukkig, maar dan begint het gif te werken. Omdat Roméo het hele flesje heeft leeggedronken, grijpt Juliette zijn dolk en doorsteekt zich. Zij sterven samen.

Team, Cast en Koor

Muzikale leiding 
Marc Minkowski
Regie 
Olivier Py
Decor en kostuums 
Pierre-André Weitz
Licht 
Bertrand Killy
Choreografie 
Wissam Arbache
Orkest 
Residentie Orkest
Koor 
Koor van De Nederlandse Opera
Instudering koor 
Martin Wright
Juliette 
Lyubov Petrova
Stéphano 
Cora Burggraaf
Gertrude 
Doris Lamprecht
Roméo 
Ismael Jordi
Tybalt 
Sébastien Droy
Benvolio 
Jean-Léon Klostermann
Mercutio 
Henk Neven
Paris 
Maarten Koningsberger
Frère Laurent 
Nicolas Testé
Grégorio 
Mattijs van de Woerd
Capulet 
Philippe Rouillon
Le Duc/Frère Jean 
Christophe Fel
Manuela 
Oleksandra Lenyshyn
Pepita 
Maartje de Lint
Angelo 
John van Halteren

Residentie Orkest

Met zijn nieuwe artistieke profiel bewijst het Residentie Orkest meer dan ooit dat symfonische muziek ook in de 21e eeuw voor een groot en breed publiek van betekenis kan zijn. Het orkest geeft concerten in zijn thuishaven de Dr Anton Philipszaal, Den Haag. Het orkest treedt in toenemende mate op in omliggende gemeenten als Leiden, Gouda en Wassenaar, en is ook veelvuldig te horen op diverse grote podia in binnen- en buitenland. Belangrijk zijn ook de samenwerkingen met Haagse- en nationale partners als het Nationaal Toneel, Festival Classique, Paard van Troje, Gemeentemuseum en De Nederlandse Opera, Nederlandse Opera Academie en de Zaterdagmatinee.

    di 21 jan Erna Metdepenninghen, Opera

    ‘the director Olivier Py, influenced by the war in Bosnia […] chose to locate the bloody feud between the Capulet and Montague families in that context. Pierre-André Weitz provided him with a gloomy but very active set […] The score, which was played almost in its entirety (including some of the ballet music and the scene between Frère Laurent and Frère Jean), was in the safe hands of Marc Minkowski. He conducted the Residentie Orkest in a well-paced reading, sometimes rather loud, but with the right dramatic impulses and knowledge of the French style.’

    di 21 jan Udo Badelt, Opernwelt

    ‘Handwerklich ist das alles beeindruckend auf die Bühne gebracht. Py und Weitz ziehen alle Register der Technik, lassen riesige Kulissen von links nach rechts rollen, machen reichlich Gebrauch von der Hydraulik, die gleich zu Beginn die Festgesellschaft wie eine Abordnung der Hölle aus der Tiefe auffahren läßt und den Bühnenraum fortan in ein Oben und Unten teilt. [...] Marc Minkowski am Pult macht es seinem Tenor leicht, indem er die Dynamik bei jedem seiner Auftritte zurücknimmt. Ansonsten herrscht im Graben, wo das Haager Residentie Orkest sitzt, jener vitale Zugriff auf die Partitur, durch den Minkowskis Alte-Musik-Expeditionen berühmt geworden sind. Präzise, homogen, pulsierend strömen Gounods süßliche Klänge, lassen das wüste Land auf der Bühne immer wieder vergessen.’

    di 21 jan Joost Galema, Elsevier

    ‘[…] De duistere decors en de regie versterken de onheilspellende atmosfeer van het bekende verhaal. Ook dirigent Marc Minkowski en het Residentie Orkest nemen de luisteraar mee in het muzikale universum van Gounod, waar eenzame houtblazers als brengers van hoop af en toe ineens hun stem verheffen boven de dreigende strijkers. Boven alles uit stijgen uiteindelijk de Russische sopraan Lyubov Petrova (Juliette) en de Spaanse tenor Ismael Jordi (Roméo). Wat een chemie verbindt de toneelgeliefden! Gounod schrijft prachtige liefdesduetten, maar schoonheid maakt muziek over het algemeen alleen maar breekbaarder. En juist daar weten de hoofdrolspelers wel raad mee. Ze zingen zonder enige angst. En ook regisseur Olivier Py benadrukt de kracht van de liefde door Romeo en Julia te verbinden met een draad die een liefdesweb over het toneel weeft, waar de haat steeds vaker in verstrikt raakt.’