De Nationale Opera presenteert

L’amour des trois oranges Sergej Prokofjev (1891-1953)

Deze productie was te zien in juni 2005

L'AMOUR DES TROIS ORANGES

Sergej Prokofjev
Opéra en quatre actes avec prologue
Libretto van Sergej Prokofjev
Wereldpremière 30 december 1921, Auditorium Theatre, Chicago

 

DEZE PRODUCTIE

Nieuwe productie
Première 2 juni 2005
Voorstellingen in het kader van het Holland Festival

Over de opera

In Prokofjevs sprookjesspel ontketenen aan de commedia dell’arte ontleende figuren een strijd, waarbij de aanhangers van de komedie op een vrolijk feest, die van de tragedie op malse conflicten hopen. De aan een dodelijke melancholie lijdende prins kan enkel uit leedvermaak over een onverhoedse val van de heks Fata Morgana tot een lach worden bewogen. Woedend vervloekt de heks de prins tot een brandende hartstocht voor drie sinaasappelen, die stuk voor stuk in prinsessen van vlees en bloed veranderen. Slechts één van hen overleeft haar menswording, en zij mag met de prins trouwen. Dat het theater de schuld van dit alles is, weet zelfs de koning, terwijl de leeghoofden niets dan vertier willen. Uiteindelijk ontsnappen zelfs de booswichten aan hun doodvonnis en kan de bruiloft worden gevierd. Drie hecht met elkaar vervlochten verhaallijnen inspireerden de componist tot een bijzonder fantasievolle partituur vol geestige commentaren en wilde ritmiek.

‘Wie zo’n mars kan schrijven die door zijn originaliteit en frisheid uitsteekt boven talloos veel andere marsen, die is een door het leven rijkelijk begenadigde en tegelijk voor ons dierbare en begrijpelijke componist.’ - B.V. Asafjev

Het verhaal

Proloog
Het publiek debatteert over de vraag wat voor voorstelling er moet worden opgevoerd. Er zijn voorstanders van de tragedie, van de komedie, van de farce en van het lyrische drama. De ‘Zonderlingen’ winnen het pleit, en kondigen de opvoering van ‘De liefde voor de drie sinaasappelen’ aan.

I
Een heraut meldt dat de zoon van de Klaverkoning lijdt aan ongeneeslijke zwaarmoedigheid. Er blijkt slechts één middel te bestaan om de prins te genezen: een flinke lachbui. De koning geeft opdracht aan de nar Trouffaldino om festiviteiten te organiseren die dit moeten bewerkstelligen. Het gewenste resultaat wordt niet bereikt.

II
Pas als de heks Fata Morgana – een beschermelinge van de vijandige Schoppenkoning, die er belang bij heeft dat de prins niet geneest – struikelt, barst de prins in luid gelach uit. Fata Morgana is ziedend en spreekt een vloek uit: de prins zal verliefd worden op drie sinaasappelen. Deze bevinden zich in het kasteel van de heks Créonte.

III
De prins en Trouffaldino stelen de sinaasappelen uit de keuken van Créonte, waar een angstaanjagende kokkin hen met een grote pollepel bedreigt. De vruchten mogen uitsluitend in aanwezigheid van water worden geopend. Maar midden in de woestijn kan de dorstige Trouffaldino zich niet bedwingen, en als gevolg daarvan sterven twee prinsessen die in de vruchten verborgen zitten. Een derde, Ninette, wordt gered.

IV
Pas na talrijke complicaties, waarbij onder meer Ninette in een rat wordt veranderd en de prins bijna huwt met Sméraldine, een vertrouwelinge van Fata Morgana, komt alles toch nog goed. De prins en Ninette trouwen met elkaar, en zij leven nog lang en gelukkig!

Team, Cast en Koor

Muzikale leiding 
Stéphane Denève
Regie 
Laurent Pelly
Decor 
Chantal Thomas
Kostuums 
Laurent Pelly
Licht 
Joël Adam
Choreografie 
Laura Scozzi
Orkest 
Rotterdams Philharmonisch Orkest
Koor 
Koor van De Nederlandse Opera
Instudering koor 
Martin Wright
Le Roi de Trèfle 
Alain Vernhes
Le Prince 
Martial Defontaine
La Princesse Clarice 
Natascha Petrinsky
Léandre 
François le Roux
Trouffaldino/Le Maître de Cérémonies 
Serghei Khomov
Pantalon 
Marcel Boone
Le Magicien Tchélio 
Willard White
Fata Morgana 
Anna Shafajinskaja
Linette 
Sylvia Khevorkian
Nicolette 
Magali de Prelle
Ninette 
Sandrine Piau
La Cuisinière 
Richard Angas
Farfarello/Le Héraut 
Alexandre Vassiliev
Sméraldine 
Marianna Kulikova
Dix Ridicules 
Ruud Kok
Robert Kops
Willem Korteling
Jan Majoor
Wojtek Okraska
Jan Polak
Harry Teeuwen
Martin Vijgenboom
Bert Visser
Arjan Wiering

Rotterdams Philharmonisch Orkest

Het orkest, dat tot de wereldtop behoort, onderscheidt zich door de intensiteit van zijn concerten, de kleurrijke klank en de gedurfde manier waarop het zijn publiek benadert. Het Rotterdams Philharmonisch werd opgericht in 1918.

    do 30 jan Het Parool

    Een heerlijk spektakel. [...] Meesterlijke enscenering van Prokofjevs Liefde voor de drie sinaasappelen bij DNO. [...] Zelden zo’n geslaagde synthese van muziek, beeld en esprit op de operabühne gezien. De jonge Franse dirigent Stéphane Denève [...] bleek voor geen kleintje vervaard. Met vaste hand leidt hij de musici van het voortvarend spelende Rotterdams Philharmonisch Orkest langs de talrijke klippen en muien in Prokofjevs virtuozenpartituur, waarin geen enkel orkestlid wordt gespaard. [...] Regisseur Laurent Pelly is erin geslaagd de chaos te bedwingen. Sterker, hij heeft alle heterogene elementen tot een spectaculaire eenheid weten te smeden [...]. Gaat dit zien!

    do 30 jan NRC Handelsblad

    Laurent Pelly, de regisseur die ook de fraaie kostuums ontwierp, decorontwerpster Chantal Thomas en de leuk meedoende dirigent Stéphane Denève komen tot een voorstelling in de stijl van de Franse filmkluchten met Louis de Funès en Bourvil, lang passé. [...] De personages blijven hier zo plat als een speelkaart. Alleen de tovenaar Celio stijgt daar, dankzij de monumentale uitstraling van Willard White, bovenuit in de demonisch-schimmige scène met de duivel Farfarello. Het niveau van de uitvoering is wel hoog. Martial Defontaine (de prins) heeft een scherp kantje in zijn tenorkeel, maar Sandrine Piau zingt erg lief als prinses Ninette. [...] Prokofjevs expressieve muziek met het bekende sinas-marsje wordt uitstekend gespeeld door het Rotterdams Philharmonisch Orkest.

    do 30 jan De Volkskrant

    Bij de groteske en onwelvoeglijke klanken die de zangers en het Rotterdams Philharmonisch Orkest opdissen, verdwijnen depressies als sneeuw voor de zon. Pelly is de Pierre Audi van de Opera van Grenoble. Hij heeft een reputatie op het gebied van komediewerk met een bespiegelende toets. Dat het hem andermaal lukt, is mede te danken aan heksen en tovenaars als Anna Shafajinskaja, Marianna Kulikova en Willard White, maar vooral aan de Derde Sinaasappel, waaruit een fraaie sopraan (Sandrine Piau) tevoorschijn komt.