De Nationale Opera presenteert

Madama Butterfly Giacomo Puccini (1858-1928)

Deze productie was te zien in oktober 2002

MADAMA BUTTERFLY

Giacomo Puccini
Tragedia giapponese in tre atti
Libretto van Luigi Illica en Giuseppe Giacosa
Wereldpremière 17 februari 1904, Teatro alla Scala, Milaan

 

DEZE PRODUCTIE

Nieuwe productie
Naar een origineel concept voor de Opéra National de Paris
Première 2 oktober 2002

Over de opera

Als een Amerikaanse officier en een geisha in een opera verliefd op elkaar worden, is een tragische afloop onafwendbaar. Puccini zelf beschouwde de geschiedenis van Cio-Cio-San als zijn beste opera, ook al was de première een debacle. Zijn bijdrage aan de rond 1900 opkomende hang naar het exotische kenmerkt zich door zeer fijnzinnige klankschilderingen in een rijkgeschakeerd palet, op Wagner geënte leidmotieven en door Japanse volksliedjes geïnspireerde melodieën. Als de titelheldin alleen met haar kind achterblijft, pleegt zij zelfmoord en volgt daarmee het harakiri-principe dat wie niet langer eerzaam kan leven, eerzaam sterven moet.

Het verhaal

I
Terwijl de Amerikaanse marineofficier Pinkerton het zojuist gearrangeerde huwelijk met de geisha Cio-Cio-San, alias Madama Butterfly, ziet als een exotisch avontuur, neemt Butterfly de verbintenis zo serieus dat ze de godsdienst van haar voorouders afzweert en zich bekeert tot het christendom. De Amerikaanse consul Sharpless waarschuwt Pinkerton dat de gevolgen ernstig kunnen zijn, maar deze lacht alle bezwaren weg. Na de huwelijksplechtigheid blijft Butterfly’s familie lang plakken, tot de komst van haar oom Bonzo, een Japanse priester. Hij vervloekt Butterfly, die prompt door haar hele familie wordt verstoten. 

II                
Drie jaren later. Vlak na het huwelijk was Pinkerton teruggekeerd naar Amerika zonder ooit nog iets te hebben laten horen. Butterfly, die een zoontje van hem heeft, blijft geduldig op hem wachten, ook al proberen haar kamenierster Suzuki en de koppelaar Goro haar op andere gedachten te brengen. Sharpless leest een brief voor waarin Pinkerton laat weten dat hij op weg is naar Japan, met zijn nieuwe Amerikaanse vrouw. Hij raadt Butterfly aan het huwelijksaanzoek van prins Yamadori aan te nemen, wat zij verontwaardigd van de hand wijst. Het schip van Pinkerton komt aan. Butterfly en Suzuki bereiden een feestelijke ontvangst voor. 

III 
Als Pinkerton wordt geconfronteerd met zijn kind, krijgt hij berouw en ontwijkt de confrontatie. Kate Pinkerton, Sharpless en Suzuki overtuigen Butterfly ervan dat het kind beter met zijn vader mee kan gaan naar Amerika. In wanhoop stemt Butterfly toe, op voorwaarde dat Pinkerton zijn zoontje zelf komt halen. Net op het moment dat Pinkerton arriveert, pleegt Butterfly zelfmoord.

Team, Cast en Koor

Muzikale leiding 
Edo de Waart
Regie, decor en licht 
Robert Wilson
Kostuums 
Frida Parmeggiani
Medewerking regie 
Giuseppe Frigeni
Medewerking decor 
Stéphanie Engeln
Medewerking licht 
Heinrich Brunke
Orkest 
Nederlands Philharmonisch Orkest
Koor 
Koor van De Nederlandse Opera
Instudering koor 
Boudewijn Jansen
Madama Butterfly (Cio-Cio-San) 
Kallen Esperian /
Cheryl Barker
Suzuki 
Catherine Keen
Kate Pinkerton 
Anneleen Bijnen
F. B. Pinkerton 
Martin Thompson
Sharpless 
Richard Stilwell
Goro 
Peter Blanchet
Il principe Yamadori 
Roger Smeets
Lo zio Bonzo 
Andrzej Saciuk
Yakusidé 
Harry Teeuwen
Il commissario imperiale 
Bart Driessen
L’ufficiale del registro 
John van Halteren
La madre di Cio-Cio-San 
Hiroko Mogaki
La zia 
Janine Scheepers
La cugina 
Vesna Miletić
Dolore 
Marnix van der Moeze /
Mas Stapel
    do 30 jan De Telegraaf

    De zelfmoord van Butterfly is weer ijzingwekkend dramatisch in beeld gebracht, letterlijk en figuurlijk op het scherp van de snede. En in geen enkele productie van de opera geeft de uitwerking van de rol van het zoontje zo’n buitengewoon reliëf aan het laatste bedrijf. Het Koor van De Nederlandse Opera excelleert in het befaamde zoemkoortje.

    do 30 jan Het Parool

    Het hoogtepunt was zonder twijfel het lange, nachtblauwe tussenspel aan het eind van akte twee, culminerend in het beroemde onzichtbare en woordloze zoemkoor. Wilson laat Butterfly hier met haar bediende en haar kind tien minuten lang in onbeweeglijke stilte wachten op de ochtend, op de dood. Magie.

    do 30 jan Het Financieele Dagblad

    Puccini-klassieker in minimalistische opzet verbluft door harmonisch samenspel van licht, kostuums en kleur Esperian kwijt zich uitstekend van haar taak, evenals trouwens mezzo Catherine Keen in de minstens zo belangrijke ’tweede’ vrouwelijke rol, die van verzorgster Suzuki, en bariton Richard Stilwell als de Amerikaanse consul. De vervolmaking van deze productie schuilt in de kostumering van de Italiaanse Frida Parmeggiani.