De Nationale Opera presenteert

Le nozze di Figaro Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

Deze voorstelling was te zien in seizoen 2000 / 2001

LE NOZZE DI FIGARO

Wolfgang Amadeus Mozart
Opera buffa in quattro atti, KV 492
Libretto van Lorenzo da Ponte
Wereldpremière 1 mei 1786, National-Hoftheater, Wenen

 

DEZE PRODUCTIE

Reprise uit 1992/93 en 1994/95
Première 12 januari 2001

Over de opera

Dit meest personagerijke stuk van de trilogie is gebaseerd op het door Da Ponte ingekorte, vertaalde en in verzen gebrachte toneelstuk van Beaumarchais. Alle figuren die het slot van graaf Almaviva bevolken, zijn ingesponnen in een netwerk van afhankelijkheden en verplichtingen, dat hen van elke spontane bewegingsvrijheid berooft. Hun maatschappelijke overlevingskansen zijn afhankelijk van hun vermogen tot strategisch opereren. De loop der gebeurtenissen wordt niet bepaald door de logica van de psyche (zoals in Così fan tutte) of die van het trauma (zoals in Don Giovanni) maar door de logica van de berekening. Naar aanleiding van de geplande bruiloft van de kamerdienaar Figaro en het kamermeisje Susanna worden de afgronden onder het gladde oppervlak van de maatschappelijke conventie zichtbaar.

In het kort

I

Graaf Almaviva wil een avontuurtje met het kamermeisje Susanna. Daarom gaf hij de kamerdienaar Figaro, met wie zij gaat trouwen, een kamer naast de zijne. Ooit heeft Figaro een trouwbelofte gedaan aan Marcellina, die hem daar nu aan komt houden, gesteund door haar vriend Bartolo. Dit is gunstig voor Almaviva, die Figaro's huwelijk op de lange baan probeert te schuiven. Hoewel zelf ontrouw, is de graaf jaloers als de page Cherubino dweept met de gravin. Figaro wil de gravin, die lijdt onder het gedrag van haar man, helpen door een intrige waarin Cherubino zal meespelen.

 

II

Via een anonieme brief wordt Almaviva geïnformeerd over een zogenaamd rendez-vous van de gravin. Intussen wordt voor hemzelf een val opgezet: Susanna zal toestemmen in een afspraakje, maar in haar plaats zal de als vrouw verklede Cherubino daarheen gaan. Vervolgens zal de gravin haar man betrappen.

 

III

Door een moedervlek beseft Marcellina plotseling dat Figaro haar verdwenen zoon Raffaello is; Bartolo erkent de vader te zijn. Niets staat de bruiloft van Figaro en Susanna meer in de weg. Tijdens de ceremonie krijgt de graaf een briefje toegespeeld, waarin Susanna hem een tête-á-tête belooft.

 

IV

De gravin en Susanna wisselen van kleren: in plaats van Cherubino – die het erg druk heeft met Barbarina, de dochter van de tuinman – zal de gravin zelf verkleed als Susanna de graaf opwachten. Figaro wordt nu jaloers en gaat naar de plaats van het rendez-vous. Hij benadert de 'gravin' maar herkent Susanna aan haar stem. Tijdens een door Figaro en Susanna gespeelde liefdesscène meent de graaf zijn echtgenote te betrappen en hij roept allen op als getuigen. Als de echte gravin verschijnt, moet Almaviva haar wel om vergiffenis vragen.

Team, Cast en Koor

Muzikale leiding 
Edo de Waart / Julian Reynolds
Regie / Dramaturgie 
Jürgen Flimm
Instudering regie 
Wim Trompert
Decor 
Rolf Glittenberg
Kostuums 
Marianne Glittenberg
Licht 
Franz Peter David
Video 
Catharina Lühr
Orkest 
Nederlands Kamerorkest
Continuo 
Brenda Hurley, klavecimbel
Michel Dispa, cello / Peter Lockwood, fortepiano
Koor 
Koor van De Nederlandse Opera
Instudering koor 
Winfried Maczewski
Il Conte di Almaviva 
Wojtek Drabowicz / Gerald Finley
La Contessa di Almaviva  
Charlotte Margiono / Anja Harteros
Susanna 
Rebecca Evans
Figaro 
Nathan Berg
Cherubino 
Katarina Karnéus / Paula Rasmussen
Marcellina 
Anna Steiger
Bartolo 
Andrea Silvestrelli
Basilio 
Ryland Davies / Christopher Gillett
Don Curzio 
Michael Hart-Davis
Barbarina 
Anna Ryberg
Antonio 
Jan Alofs
    vr 31 jan De Volkskrant

    Het Nederlands Kamerorkest slaat feilloos een mijmerende blik in de verte; met even groot gemak kijkt het heen over pittige accenten en schroeiende akkoorden. [..] Met de fabuleus gezongen aria ’Deh vieni, non tardar’ kroont Rebecca Evans (Susanna) zichzelf tot koningin van de avond.

    vr 31 jan Het Parool

    De Waart’s Mozart stroomt en prikkelt. Deze Figaro is vooral ook een groot genot vanwege de voortreffelijke cast, die zowel solistisch als in de ensembles absoluut overtuigt. Rebecca Evans als Susanna is door haar vocale kwaliteiten en acterend vermogen de ster van deze productie. Zij heeft in Wojtek Drabowicz (Almaviva) en Nathan Berg (Figaro) betrouwbare secondanten. Maar de mooiste aria’s (Porgi amor en Dove sono) komen uit de keel van Charlotte Margiono, uitstekend in de rol van gravin.

    vr 31 jan Trouw

    Susanna’s aria in de laatste akte was een hoogtepunt, vooral ook door de zeer geconcentreerde zang van Rebecca Evans. Evans groeide uiteindelijk uit tot de ster van de voorstelling, gevolgd door Charlotte Margiono. Het briefduet van Margiono en Evans was van een verbluffend eenvoudige schoonheid. Andrea Silvestrelli (Bartolo) maakte indruk met zijn aria [..] en Wojtek Drabowicz was een Almaviva van niveau.