Recensie Opera: Porgy and Bess

Een meezinger onder de opera’s!

Vol verwachting zaten we in de zaal naast elkaar te wachten tot deze (al voor de première!) uitverkochte opera zou beginnen. In het stuk wordt het leven van arme Afro-Amerikanen in het begin van de 20ste eeuw verbeeld.  Het verhaal speelt zich af in Catfish Row, Charleston in het zuidoosten van de VS. Het gaat over een vrouw, Bess, die bij de blinde bedelaar Porgy haar toevlucht vindt, nadat ze wordt lastiggevallen door Crown, haar gewelddadige man, en de drugshandelaar Sportin’ Life.

Het prachtige decor was het eerste dat opviel: een groot, houten huis, lijkend op iets wat je in een speeltuin zou verwachten. Ook de coulissen, het achterpaneel en de vloer waren in een houtpatroon gehuld. Maar dat was niet alles, het huis stond ook nog op een grote draaiende schijf in het podium, waardoor je, net als in een film, het verhaal vanuit verschillende beeldhoeken volgde.

Hoewel ik de muziek niet eerder bewust gehoord had, kwamen veel van de melodieën me op de een of andere manier wel bekend voor. P&B staat ook wel bekend als de jazzopera, doordat er veel invloeden van jazz in de muziek verwerkt zitten. Hierdoor was de muziek afwijkend van wat je gewoonlijk zou verwachten van operamuziek, wat een interessante, nieuwe ervaring gaf.

Gershwin, de componist van het stuk, heeft laten vastleggen dat de opera alleen mag worden uitgevoerd met donkere zangers in de hoofdrollen. Zo’n bezetting is vrij ongewoon voor opera, en het was dan ook een bijzondere productie (in samenwerking met operahuizen uit Londen en New York). Deze opera wist ook veel meer jonge mensen te trekken dan er meestal aanwezig zijn bij opera’s.

Opvallend aan deze opera:

  • Het grote decor is volledig van hout gemaakt en kan draaien.
  • De opera wordt in het Engels gezongen.
  • Het publiek was jonger en diverser dan gewoonlijk.

Door: Stijn Maathuis, Spektakelaar