Recensie Ballet: La Dame aux Camélias

Als je naar dit ballet toe gaat, hopend op de eenvoud van een sprookjesverhaal, dan zul je op z’n zachtst gezegd verbaasd weer naar huis gaan. Want waar ook wij een sprookje verwachtten, kregen we een complex opgebouwd verhaal, wat meer weghad van gelaagde literatuur. Het is geen makkelijk ballet, maar het was het desondanks zó waard.

Het eerste wat je te zien krijgt is een veiling waar spullen van een huis verkocht worden. Iedereen draagt zwarte kleding, de sfeer is somber en de kleuren zijn donker. Er blijkt iemand te zijn overleden. Dan komt er een man op, die koste wat het kost een jurk voor zichzelf wil houden. Met die jurk in zijn handen neemt hij plaats en dan word je, als in een flashback, meegevoerd in het onstuimige verhaal: de spullen behoorden namelijk zijn vroegere geliefde toe.

In de vormgeving is het decor alleen al beeldschoon. Tijdloos, klassiek en simpel. De vormgeving is precies simpel genoeg om het verhaal perfect tot zijn recht te laten komen. Het benadrukt des te meer hoe gedetailleerd en dramatisch het verhaal is. Maar als zelfs de laatste attributen van het decor verdwijnen, en er alleen een ligstoel en een tafeltje overblijven, dan daalt ineens dat gevoel van leegte over je neer. Alles aan dit stuk ademt pure passie, liefde en pijn van verliezen wat je lief is. En laat je genadeloos verslagen achter.

Bijzonderheden:

  • Er zitten 450 (!) fantastisch mooie kostuums in dit ballet
  • Er speelt zich een ballet in een ballet af
  • Het verhaal gaat in enorme pieken en dalen

Door: Nina Rakic, Spektakelaar