Pers over Entführung: 'Feest van theater en muziek'

Veel enthousiaste reacties in de pers deze week op Johan Simons' Die Entführung aus dem Serail. Een greep uit de recensies:

NRC Handelsblad kopte met ****:
“Dilemma van de blanke slavin: kiest ze geile pasja of saaie edelman”
“Een grote troef is bas buffo Peter Rose (Osmin) – met rologen en geagiteerde mimiek zo schmierend als de schuimbekkende paleisbewaker die het liefst Westerse koppen afrukt en op spiesen prikt, dat elke actuele connotatie smelt in absurditeit.”

De Volkskrant schrijft:
“Binnen één aria slingert Lenneke Ruiten geloofwaardig tussen woede, geilheid en verdriet.” 
"[...] Ruiten, de nieuwe superster die kortgeleden is ‘ontdekt’ door de internationale operahuizen. Haar interpretatie van Konstanze, intelligent en diep menselijk, maakt duidelijk waarom.” ****

Ook Het Parool geeft maar liefst vier sterren aan de productie en focust in de kop op de keuzeproblematiek bij hoofdpersonage Konstanze, vertolkt door Lenneke Ruiten:
“Een flirterige balts van nee zeggen, maar ja willen.” ****

Place de l’Opera:
“Fraaie muziek en doeltreffend theater”

Oswin Schneeweisz schrijft voor de Theaterkrant:
“Toch is Simons enscenering ook in deze tijd verrassend actueel. Juist omdat het bij hem niet gaat om goed en kwaad, om slachtoffer of terrorist, maar om zaken als vergeving, respect en liefde.”
“Het is een van de ijzersterke punten van Simons regie: alle personages hebben hun eigen karakter en complexe psychische gelaagdheid. Ze willen het één en doen het ander of doen het één en willen het ander. Het is een en al dubbelzinnigheid. Drama en komedie, klucht en tragedie: Simons Entführung is het, dankzij die scherpe personenregie, allemaal tegelijk.”
“(…)bij Simons krijgen de monologen en dialogen een eigen theatraal bestaansrecht. Simons Entführung is een feest van theater en muziek.”

Opus Klassiek:
“Jérémy Rhorer [zorgde] voor een subtiel spel van vloeiend cantabile en genuanceerde pasteltinten van de diverse orkeststemmen waarin geen plaats was voor felle attaques, maar wel voor net even aangehouden akkoorden die de muziek een natuurlijke levendigheid verschaften.”

Leidsch Dagblad e.a.:
“Minstens zo interessant is dat regisseur Johan Simons van Mozarts niemendalletje een voorstelling maakt die doet napraten.”