Pers lovend over Benvenuto Cellini

De recensies van Benvenuto Cellini zijn verschenen. Hier een greep uit de lovende racties:

Regisseur Terry Gilliam gaat over the top in de deze briljante enscenering van Benvenuto Cellini

****

‘Al meteen knalt er vuurwerk. […] Toch zit al die visuele overdaad de muziek niet in de weg. Die is namelijk net zo weelderig en overdadig. Dankzij het Rotterdams Philharmonisch Orkest, aangevoerd door Mark Elder, komen niet alleen de bombastische uitbarstingen, maar ook de fijnzinnige tussentinten en instrumentale effecten uitgekiend op hun plaats te staan. De Nationale Opera is erin geslaagd een team van vocale krachtpatsers samen te stellen die zonder uitzondering ook de nuances in hun gespierde taal weten te vinden. Voorop tenor John Osborn, die de loodzware partij van Cellini subliem gestalte geeft […] Wat Gilliam aanricht is over the top, maar feilloos gecontroleerd, en dat maakt dat hij deze tour de force toch tot een grandioos einde weet te brengen.’

Frits van der Waa, de Volkskrant (11 mei 2015)

 

Gilliam laat schelm Cellini schitteren

****

‘Naast het spetterende, speelse en spectaculaire Gilliam-circus – al voor het einde van de ouverture zat een deel van de parterre met confetti in het haar – was deze avond ook vooral een triomf voor dirigent Sir Mark Elder. Hij leidde een puike zangerscast, een fantastisch koor en het virtuoos spelende Rotterdams Philharmonisch Orkest met meesterhand door de duivels lastige partituur. […] De hymne van de goudsmeden, dé hit-tune en rode draad van de opera, resoneert na afloop heerlijk na in de oren. Elder en het orkest toverden er goudstof mee tevoorschijn aan het begin van de tweede akte. Weergaloos.’

Peter van der Lint, Trouw (11 mei 2015)

 

Energiek en kleurrijk

****

‘[Terry Gilliams] visie op diens Benvenuto Cellini bezorgt de Nationale Opera een kleurrijk spektakel. […] Deze regisseur weet hoe je een feestje bouwt. […] De Nationale Opera heeft er een fijn stel zangers voor gevonden. De tenor John Osborn zingt de titelrol met een moeiteloos dragende stem en een Frans timbre van een zeldzame pracht. […] Ook de overige rollen zijn goed bezet, tot de kleinste aan toe. Een dankbare taak is weggelegd voor het koor. In de orkestbak weten de dirigent Mark Elder en het Rotterdams Philharmonisch gedegen raad met de wispelturigheid van de partituur.’

Thiemo Wind, De Telegraaf (11 mei 2015)

 

Berlioz met een knipoog

****

‘Het is een dolle boel bij De Nationale Opera en dat kan ook niet anders, want Terry Gilliam, de man achter Monty Python, is daar verantwoordelijk voor een enscenering van de opera Benvenuto Cellini van Hector Berlioz. Een aantrekkelijke productie: met een vleugje humor à la Monty Python en een grote mate van creatieve spitsvondigheid. […] Er werd fenomenaal gezongen. In de eerste plaats door het koor, dat olympische prestaties leverde. In de tweede plaats door de uitstekende solistencast, aangevoerd door John Osborn (Cellini) en Mariangela Sicilia (Teresa). In de bak loodste Sir Mark Elder, sinds lang weer eens te gast in Amsterdam, het Rotterdams Philharmonisch Orkest door de veeleisende en grillige partituur. […] Kortom, een bezoekje aan deze Berlioz is de moeite waard.’

Oswin Schneeweisz, Theaterkrant (11 mei 2015)

 

Gilliam maakt van Berlioz spektakelshow

***

‘Het succes van de voorstelling wortelt vooral in Gilliams narrenaanpak. Hij lapt logica aan zijn laars (zoals Berlioz’ dat ook deed) en schotelt een blinkend banket aan beelden voor. […] Vocaal is de productie, met krachtige bijdragen van het koor, bevredigend bezet. John Osborn is een overtuigend losbollige Cellini […] Op dreef is Laurent Naouri als brave concurrent Fieramosca. […] Cellini was na een matter ontvangen eerste akte ook hier desondanks een succes fou. Daaraan droeg naast het spektakeleffect bij dat het orkest in de tweede akte veel beter speelde en helderder demonstreerde wat een geniaal dramaticus Berlioz was, en hoe origineel zijn instrumentgebruik.’

Mischa Spel, NRC Handelsblad (11 mei 2015)

 

Geniale gekken, geniale opera

****

‘Groot was het applaus voor de zangers, het koor, het orkest en de dirigent na de oor- en oogstrelende premi1ere van Berlioz’ Benvenuto Cellini. Het applaus zwol nog wat aan toen regisseur Terry Gilliam en zijn team de bühne betraden. […] De entree van de paus op een idioot hoge tennisscheidsrechtersstoel, door heel hoge deuren, is hilarisch, zeker door het doorkijkje naar een zonblauwe Monty Pythonlucht. […] En de slotscène, als het beeld voor de paus wordt onthuld, is ronduit grandioos. Dat geldt ook voor de prestaties van het Rotterdams Philharmonisch. Onder leiding van Mark Elder roept het precies de goede Berliozkleuren op. En het geldt zeker voor de zangers, met tenor John Osborn in de zware titelrol, sopraan Mariangela Sicilia als zijn lief en mezzo Michèle Losier als Cellini’s leerling als absolute uitblinkers.’

Erik Voermans, Het Parool (11 mei 2015)